Indian foreign policy towards Israel since 2014-2025

Niniejsza praca bada transformację polityki zagranicznej Indii wobec Izraela, skupiając się na okresie po 2014 roku. Analizuje, jak Indie przeszły od historycznie ostrożnego stanowiska – opartego na poparciu dla Palestyny – do pragmatycznego, wielowymiarowego partnerstwa z Izraelem obejmującego obszary obrony, energetyki, rolnictwa, nauki, cyberbezpieczeństwa i innowacji. Choć zmiany te wydają się nagłe, są efektem dekad ewolucji historycznych, ideologicznych i strategicznych.

Struktura pracy opiera się na dwóch głównych osiach: ewolucji historycznej i współczesnym przełomie. Pierwszy rozdział śledzi relacje indyjsko‑izraelskie od momentu uzyskania niepodległości przez Indie (1947 r.) i Izrael (1948 r.) do 2014 r. Ukazuje wczesny dystans Indii wobec Izraela, uwarunkowany ideologicznie – poprzez antykolonialne wartości, wsparcie dla Palestyny i wrażliwość na sytuację w Azji Zachodniej. Przełom nastąpił wraz z dojściem BJP do władzy i wizytą premiera Modi’ego w Izraelu w 2017 r., co zapoczątkowało oficjalne zbliżenie obu krajów.

W pracy zidentyfikowano kluczowe obszary współpracy. Obrona pozostaje filarem partnerstwa – Indie stały się jednym z największych importerów technologii wojskowych z Izraela. W sektorze cywilnym zaobserwowano wzrost współpracy w dziedzinie badań rolniczych, gospodarowania wodą oraz energii odnawialnej. Rozwinęły się instytucjonalne mechanizmy kooperacji w zakresie cyberbezpieczeństwa, sztucznej inteligencji i innowacji. Analiza wskazuje także na zbieżność ideologiczną między hindutwą a syjonizmem – nacjonalistycznymi projektami dostrzegającymi siebie nawzajem jako strategicznych i kulturowych partnerów.

Jednak Indie pozostają na subtelnym kursie dyplomatycznym. Nie wycofały się z poparcia dla rozwiązania dwupaństwowego i utrzymują stosunki z Palestyńczykami, stosując tzw. politykę de‑hyphenation – niezależnego zaangażowania w stosunku do Izraela i Palestyny. W warunkach narastającej polaryzacji globalnej, taki model staje się coraz trudniejszy do utrzymania.

Praca uwzględnia także kontekst międzynarodowy, analizując relacje trójstronne Indie–Izrael–USA oraz rolę Chin i państw Zatoki Perskiej. Wyewoluowana postawa Indii odzwierciedla globalne trendy, gdzie strategiczne interesy często przewyższają dawną lojalność ideologiczną. Współpraca w obszarach obronnym, wywiadowczym i technologicznym stanowi jej kręgosłup. Polska obecność Indii w głosowaniach ONZ i krajowej debaty na temat sprawiedliwości palestyńskiej również się utrzymuje.

Krytycy więzi Indyjsko‑Izraelskich, zwłaszcza ze środowisk akademickich i społeczeństwa obywatelskiego, zarzucają temu odejście od wartości założycielskich. Praca jednak dowodzi, że działania Indii to nie zdrada zasad, lecz realizm strategiczny w świecie wielobiegunowym. Wraz z przewagą demograficzną i technologicznym potencjałem Izraela, relacje stają się coraz bardziej komplementarne. Wydarzenia z lat 2023–2025, m.in. ataki Hamasu i incydent w Pehlegam w Indiach, pogłębiły wzajemne zrozumienie. Media i reakcje społeczne pokazały znaczenie relacji międzyludzkich i informacji w kształtowaniu partnerstwa.

Ostatnie rozdziały przedstawiają ścieżki rozwoju w dekadzie nadchodzącej. Wyzwania mogą wynikać ze stosunków Indii z Iranem i związków Izraela z Chinami. Społeczny dyskurs na temat Palestyny w Indiach pozostaje spolaryzowany, co może prowadzić do oporu wobec bardziej intensywnej współpracy. Praca rekomenduje rozwój wspólnych inicjatyw w cyberbezpieczeństwie, przeciwdziałaniu zmianom klimatu i odsalaniu wody. Ostatecznie wskazuje na konieczność pogłębienia wymiany kulturalnej, ponieważ trwałe więzi między społeczeństwami stanowią solidniejsze fundamenty niż krótkotrwałe interesy. Opierając się na danych oficjalnych i ekspertyzach naukowych, badanie umieszcza relacje Indie–Izrael w ramach globalnej roli Indii. Podkreśla znaczenie bezpieczeństwa morskiego i zagrożeń niemilitarnych w polityce regionalnej.

This thesis examines the transformation of India’s foreign policy toward Israel, with focus on the post-2014 period. It explores how India shifted from a historically cautious stance—rooted in support for Palestine—to a pragmatic, multi-dimensional partnership with Israel, spanning defense, energy, agriculture, science, cybersecurity, and innovation. While the shift seems recent, it reflects decades of evolving historical, ideological, and strategic imperatives.The study is structured along two core axes: historical evolution and contemporary realignment. It first traces India-Israel relations from their respective independences—India in 1947 and Israel in 1948—up to 2014. It unpacks India’s early reluctance to engage with Israel, influenced by anti-colonial values, support for Palestine, and sensitivities in West Asia. A turning point came with the rise of the BJP and Prime Minister Modi’s 2017 visit to Israel, which marked a normalization of ties once managed discreetly. Several sectors now define this maturing relationship. Defense remains central, with India becoming a major buyer of Israeli military technology. Civilian cooperation has grown through agricultural R&D, water management, and clean energy. Institutional mechanisms now support joint work in cybersecurity, artificial intelligence, and innovation. The research also highlights ideological convergence between Hindutva and Zionism—nationalist projects that view each other as strategic and cultural allies. Yet India continues a balancing act. It has not abandoned its traditional support for a two-state solution and maintains ties with Palestine, framing its Israel policy through “de-hyphenation”—engaging both sides separately. But amid rising geopolitical polarization, this dual-track approach is becoming harder to sustain.The thesis considers the broader international context, examining India-Israel-U.S. trilateral ties and the influence of actors such as China and the Gulf States. India’s evolving foreign posture reflects a global shift where strategic interests increasingly outweigh ideological loyalties. Defense collaboration, counter-intelligence, and technology-led diplomacy are key pillars. India’s UN voting patterns and domestic discourse still reflect its commitment to Palestinian justice and international fairness.Critiques from academia and civil society argue that closer ties with Israel signal a departure from India’s founding values. However, the thesis contends that India's approach is driven by strategic pragmatism, not ideological compromise. With India’s demographic advantage and Israel’s technological leadership, the relationship is increasingly complementary. Events from 2023 to 2025—Hamas’s attacks on Israel and the Pehlegam attack in India—have further deepened cooperation. Media narratives and public reactions to these crises underscore the growing role of people-to-people ties and information ecosystems.

The final chapters explore opportunities and challenges for the next decade. Frictions may arise from India’s ties with Iran and Israel’s engagement with China. Additionally, domestic discourse on Israel-Palestine remains polarized, and bold policy moves risk backlash. The thesis recommends cooperation in cybersecurity, climate change, and water desalination. Ultimately, it advocates deeper cultural exchange and civilizational dialogue, arguing that while strategic interests can shift, people-to-people bonds foster lasting alliances. Drawing from official data and scholarly insights, this research situates India-Israel ties within India’s global rise. It emphasizes maritime security and non-traditional threats shaping India’s extended neighborhood policy. The India-Israel journey reflects how nations recalibrate in pursuit of long-term national interest and strategic relevance.