Świadectwo dzienników choroby (XVIII/XIXw.)

Pojawienie się prywatnego dziennika choroby na przełomie XVIII i XIX wieku wiązać należy z dokonującym się wówczas w kulturze wyraźnym zwrotem „ku prywatności”, a jednocześnie progresem w naukach medycznych, zmianami w opiece nad pacjentem oraz popularyzacją wiedzy na temat funkcji organizmu człowieka, higieny, zdrowia i choroby. Najbliższa rodzina, mąż, brat, inni bliscy zgodnie z zaleceniem lekarzy, m. in. Leopolda Lafontaina Jak należy pisać do lekarza o chorobach (1801) prowadzą dzień po dniu, a nawet godzina po godzinie dzienniki chorób najbliższych dla siebie osób (zazwyczaj kończących się śmiercią chorego). Kilkunastokartkowe stanowią świadectwo desperackiej próby zachowania dystansu i obiektywizmu w systematycznej rejestracji zmian w wyglądzie i psychice, odnotowywaniu wszystkich czynności fizjologicznych umierającego, a jednocześnie świadectwo pojawienia się nowej (dotąd w badaniach nie odnotowywanej) odmiany prywatnego dziennika prezentującego silnie zmedykalizowany opis ciała człowieka.

The appearance of the private illness diary at the turn of the 18th and 19th century relates to the turn to privacy at that time as well as th progress in the medical science, changes in patient care and the popularisation of knowledge of the human bodys, hygiene, health and illness. Doctors such as Franz Leopold Lafontaine (1801), advice their patients closest relatives to record the course of the illness day by day, even hour by hour. These records, about a dozen pages long each, testify to the writersdesperate attempt to maintain objectivity while systematically describing changes in the patiens appearance and mental state and making a note of every physiological function until the patient`s death. These texts represent an overlooked aspect of the emerging private diary, which presents a strongly medicalised description of the human body.