Więzi rodzinne jako dobro osobiste – uwagi na tle wyroku Sądu Najwyższego z 9 sierpnia 2016 roku, II CSK 719/15

Należy z aprobatą przyjąć zarówno kierunek rozstrzygnięcia zasadniczych zagadnień prawnych, jakie wynikły w stanie faktycznym, w którym został wydany wyrok SN z 9 sierpnia 2016 r., jak i sposób jego uzasadnienia. Konkluzji tej nie zmienia jedno ze sformułowań zawartych w jego uzasadnieniu, które może skłaniać do sformułowania pewnych zastrzeżeń. Wyrok ten prowadzi do utrwalenia i wzmocnienia ochrony więzi rodzinnych jako dobra osobistego. Wpisuje się on w jedną z tendencji rozwoju odpowiedzialności ex delicto obserwowaną w państwach, w których prawo prywatne oparte jest na tradycji romańskiej . Wskazywane w doktrynie prawa cywilnego „żywioły”, jakie jest w stanie obudzić we współczesnych stosunkach społecznych taki kierunek orzecznictwa , nie powinny stanowić argumentu przemawiającego przeciwko stanowisku i kierunkowi interpretacyjnemu przyjętemu w wyroku SN z 9 sierpnia 2016 r. Niedające się wykluczyć ryzyko, że cywilnoprawna ochrona więzi rodzinnych jako dobra osobistego, może prowadzić do uzyskiwania świadczenia mającego na celu naprawienie szkód niemajątkowych wynikłych z jego naruszenia przez podmioty inne niż poszkodowany, powinno skłaniać do zabezpieczenia potencjalnych poszkodowanych przed pochopnym rozporządzaniem nadmiernymi częściami uzyskiwanych zadośćuczynień . Okoliczność ta nie powinna jednak uzasadniać wykładni prowadzącej do pozbawienia lub co najmniej nadmiernego ograniczenia ochrony więzi rodzinnych - dobra uznawanego w naszym społeczeństwie za wartość najwyższą, ważniejszą niż własne zdrowie.