Historia stosunków polsko-japońskich t. I: 1904-1945

Jest to trzecie wydanie, po raz kolejny poprawione i uzupełnione historii głównie politycznych i wojskowych stosunków między POlską a Japonią w latach 1904-1905. Na rok 2019 przypada 100. rocznica nawiązania oficjalnych stosunków między Polską a Japonią. To w marcu 1919 roku na konferencji pokojowej w Paryżu, która kończyła pierwszą wojnę światową, rząd Japonii uznał niepodległe państwo polskie. Zasadnicza część pracy, podzielona chronologicznie, została zawarta w czterech głównych rozdziałach (2–5). Pierwszy z nich (Rozdział 2), poświęcony współpracy polsko-japońskiej w okresie wojny japońsko-rosyjskiej (1904–1905), obejmuje zarówno działania Polaków, w tym głównie przedstawicieli Polskiej Partii Socjalistycznej i Ligi Narodowej, w celu nawiązania kontaktów z Japończykami, jak i reakcje strony japońskiej oraz przebieg i skutki wizyt Piłsudskiego i Dmowskiego w Japonii. Rozdział następny dotyczy współpracy w latach dwudziestych, m.in.: nawiązania kontaktów dyplomatycznych między Japonią a Polską, działalności kolejnych przedstawicieli Polski w Japonii i Japonii w Polsce oraz attaché wojskowych. Dla zachowania podobnego układu w rozdziale dotyczącym współpracy polsko-japońskiej w latach trzydziestych (Rozdział 4) omówione zostały przede wszystkim kontakty dyplomatyczne, m.in.: sprawa uznania Mandżukuo, podniesienie poselstw obu krajów do rangi ambasad, działalność pierwszych ambasadorów – Tadeusza Romera i Sakō Shūichiego – oraz kontakty wojskowe. Rozdział ostatni (5) dotyczy współpracy, głównie wywiadów, Polski i Japonii w czasie drugiej wojny światowej.