Cudzoziemcy z Zachodu w Japonii (połowa XVI–XX wiek)

Wyspiarskie położenie Japonii na wschodnich krańcach Azji prowadziło do względnej izolacji i wpływało w sposób zasadniczy zarówno na bieg historii, jak i na wykształcenie się unikatowej kultury. Duże znaczenie w jej kształtowaniu miały także wpływy obce, ale mieszkańcy otoczonej wodami Japonii mogli się skutecznie izolować, gdy czuli przesyt lub obawy przed „obcością”, która mogła zagrozić ich tożsamości kulturowej lub suwerenności kraju . Wtedy, rezygnując na pewien czas z kontaktów ze światem zewnętrznym, odrzucano lub częściowo adaptowano zapożyczone obce wzorce do własnych potrzeb, krystalizowała się kultura rodzima. Tak było od początków państwowości Japonii, czyli od VIII wieku, a zdarzało się nawet wcześniej, kiedy silne wpływy na kulturę rodzimą miała cywilizacja chińska . Autorka skupia się tu na kontaktach Japończyków z przedstawicielami cywilizacji zachodniej, z Europejczykami i Amerykanami docierającymi na wyspy, i zastanowia się nad tym, jak reagowali oni na „obcego”, na „obce” kultury, jakie skutki te spotkania międzykulturowe miały dla Japonii.