Populizm jako kicz

W przedstawionym tu artykule przekonuję, że pochodzenie kiczu i populizmu można interpretować podobnie – jako wyraz oddziaływania różnych mechanizmów obronnych i poszukiwania przyjemności. Oba te fenomeny wyrażają ostatecznie głębokie niepokoje egzystencjalne i psychologiczne potrzeby współczesnego człowieka związane z procesami modernizacji. W przyjętej tu perspektywie populizm to nie kwestia podaży, ale popytu naznaczonego bezpośrednio charakterem kultury masowej, która nie tylko dostarcza różnych przyjemności, ale i wzmaga poczucie zagrożenia oraz potrzebę obrony. Będziemy tu łączyć teorię nowoczesności i estetyki z elementami psychoanalizy.