A Comparative Study of Impoliteness Strategies Used by British and American Hosts of the Motoring Programmes Top Gear and Top Gear USA.

Niniejsza praca bada użycie strategii nieuprzejmości przez brytyjskich oraz amerykańskich prowadzących programów motoryzacyjnych Top Gear i Top Gear USA. Ponadto omawia ona pragmatykę międzykulturową oraz walor rozrywkowy tych programów. Praca składa się z trzech głównych części: podstawy teoretycznej, metodologii i analizy. Rozdział poświęcony teorii skupia się na strategiach nieuprzejmości Culpepera oraz zagłębia się w podstawy tej teorii w sekcjach o koncepcji twarzy oraz uprzejmości. Część teoretyczna zawiera również sekcje dotyczące nieuprzejmości w programach rozrywkowych oraz część na temat pragmatyki międzykulturowej. Metodologia opisuje metody zastosowane w części analitycznej oraz zawiera pytania badawcze. Część analityczna obejmuje analizę jakościową, jak i ilościową. Najpierw omówiono fragmenty programu i sklasyfikowano strategie nieuprzejmości w nich zawarte. Następnie porównano i omówiono wyniki dotyczące częstotliwości występowania strategii nieuprzejmości. Analiza wykazała, że użycie strategii nieuprzejmości nie różni się znacząco w obu wersjach programu. Tylko jedna strategia nieuprzejmości, mianowicie nieuprzejmość obcesowa, jest stosowana częściej przez brytyjskich prowadzących programu Top Gear. Głównym wnioskiem jest fakt, że większość, jeśli nie wszystkie strategie nieuprzejmości stosowane przez prowadzących, to tak naprawdę udawana nieuprzejmość, ze względu na rozrywkowy kontekst programu.

The present thesis examines the use of impoliteness strategies used by British and American hosts of the motoring programme Top Gear and Top Gear USA. Moreover, it discusses cross-cultural pragmatics and the entertaining value of the programme. This thesis consists of three main parts: the theoretical framework, the methodology and the analysis. The theoretical framework chapter focuses on Culpeper’s impoliteness strategies but also delves into the origins of it with sections on the concept of face and politeness. It also includes sections on impoliteness in entertainment programmes and cross-cultural pragmatics. The methodological chapter describes the methods applied in the analytical part and contains the research questions. The analytical part includes both qualitative and quantitative analysis. First, excerpts from the programme are discussed and the impoliteness strategies are classified. Later, the results of the frequency of use of impoliteness strategies are compared and discussed. The analysis has proven that the use of impoliteness strategies does not vary significantly between both versions. Only one impoliteness strategy, namely bald on record impoliteness is used more frequently by the hosts of the British Top Gear. The main conclusion is that most if not all impoliteness strategies used by the hosts are in fact mock impoliteness because of the entertaining context of the show.