A discourse analysis of sitcom humour based on the series “Friends”

Humor jest powszechnym zjawiskiem zarówno w codziennych rozmowach, jak i w dyskursie telewizyjnym. Chociaż sitcomy to gatunek telewizyjny, który w największym stopniu nastawiony jest na wywołanie humoru, dorobek badań nad mechanizmami tworzącymi humor w tym gatunku jest stosunkowo nieliczny. Dotychczasowe badania nad humorem dostarczyły solidnych podstaw teoretycznych. Obejmują one trzy klasyczne teorie humoru (teorię wyższości, teorię ulgi i teorię niezgodności), a także podejścia lingwistyczne, takie jak Teoria Skryptów Semantycznych Humoru oraz Ogólna Teoria Humoru Słownego autorstwa Attardo i Raskina. Ponadto badania nad zasadami konwersacji, obejmujące na przykład maksymy Grice’a czy analizy naukowe Dynel dotyczące dyskursu humorystycznego, przyczyniły się do zrozumienia, w jaki sposób humor powstaje w interakcjach. Celem niniejszego badania było zbadanie, czy zjawiska humoru zidentyfikowane przez Dynel (2013) w serialu medycznym, są również obecne w sitcomach, oraz czy klasyfikację tę można uznać za kompletną. Przeprowadzono jakościową analizę dyskursu, wykorzystując klasyfikację mechanizmów humoru Dynel jako ramę analityczną. Materiał do niniejszego badania został wybrany z jednego z najpopularniejszych seriali komediowych, a mianowicie „Przyjaciele”. Materiał składał się z wybranych dialogów z serialu, z których większość pochodziła z sezonu 7. Analiza wykazała, że każdy ze zidentyfikowanych przez Dynel (2013) mechanizmów humoru występował również w badanym dyskursie sitcomowym. Ponadto w analizie sklasyfikowano kilka mechanizmów humoru, które nie zostały uwzględnione przez Dynel, takich jak humor oparty na tworzeniu alternatywnych scenariuszy lub humor oparty na sloganach. Wyniki te sugerują, że chociaż ramy nakreślone przez Dynel mają szerokie zastosowanie w analizie dyskursu sitcomowego, nie uwzględniają one w pełni wszystkich zjawisk występujących w tym gatunku. Badanie potwierdza przydatność teorii humoru w odniesieniu do badanego materiału w zakresie dyskursu seriali komediowych i podkreśla potrzebę dalszego rozszerzenia badań. Ze względu na ograniczony zakres analizowanego materiału należy przyznać, że badanie obejmujące inne sezony serialu „Przyjaciele” mogłoby ujawnić kolejne mechanizmy. Wyniki badania wnoszą wkład w rozwijającą się dziedzinę badań nad humorem, szczególnie w odniesieniu do seriali komediowych, i stanowią podstawę do dalszych badań.

Humour is a common phenomenon in both everyday conversation and television discourse. Although sitcoms are the television genre most explicitly designed to elicit laughter, research into the mechanisms that generate humour within this genre remains relatively scarce. Previous research on humour has provided a solid theoretical foundation. This includes three classical theories of humour (the superiority theory, the relief theory and the incongruity theory), as well as linguistic approaches such as the Semantic Script Theory of Humour and the General Theory of Verbal Humour by Attardo and Raskin. Furthermore, research on conversational principles, including, for example, Grice’s maxims or Dynel’s scholarly analyses of humorous discourse, has contributed to an understanding of how humour arises in interactions. The aim of this study was to investigate whether the humour phenomena identified by Dynel (2013) in a medical drama are also present in sitcoms, and whether this classification can be considered comprehensive. A qualitative discourse analysis was conducted, using Dynel’s classification of humour mechanisms as an analytical framework. The material for this study was selected from one of the most popular comedy series, namely Friends. The material consisted of selected dialogues from the series, most of which were taken from season 7. The analysis showed that each of the humour mechanisms identified by Dynel was also present in the sitcom discourse under study. Furthermore, the analysis classified several humour mechanisms not included by Dynel, such as humour based on the creation of alternative scenarios or humour based on catchphrases. These results suggest that whilst the framework outlined by Dynel is widely applicable in the analysis of sitcom discourse, it does not fully account for all phenomena occurring in this genre. The study confirms the usefulness of humour theory in relation to the analyzed material concerning the discourse of comedy series and highlights the need for further research. Given the limited scope of the analyzed material, it must be acknowledged that a study covering other seasons of the series Friends could reveal further mechanisms. The findings contribute to the developing field of humour research, particularly in relation to comedy series, and provide a basis for further research.