“Nasciturus w polskim procesie cywilnym”

Przedmiotem niniejszej pracy magisterskiej jest analiza statusu dziecka poczętego w polskim postępowaniu cywilnym. W pierwszej części rozważania koncentrują się na zagadnieniu zdolności prawnej nasciturusa. Główne koncepcje pojawiające się w doktrynie sprowadzają się do czterech ujęć, według których dziecko poczęte: 1) nie posiada zdolności prawnej; 2) ma zdolność prawną pod warunkiem zawieszającym; 3) ma zdolność prawną pod warunkiem rozwiązującym; 4) ma pełną zdolność prawną. Przybliżono również, czym jest wykładnia nasciturus pro iam nato habetur, quoties de commodis eius agitur, która stanowi częsty punkt odniesienia szczególnie przy koncepcjach warunkowej zdolności prawnej dziecka poczętego. W rozdziale drugim dokonano przełożenia powyższych koncepcji na możliwość bycia przez dziecko poczęte stroną procesu cywilnego. Podkreślono przy tym ścisły związek i wzajemną zależność pomiędzy zdolnością prawną a zdolnością sądową. Rozważono również wpływ narodzin oraz śmierci nasciturusa w trakcie trwania procesu w kontekście przesłanki procesowej zdolności sądowej. Ponadto podjęto refleksję nad źródłem i zakresem zdolności sądowej dziecka poczętego, poszukując podstaw jej ewentualnego przyznania oraz granic jej zastosowania w postępowaniu sądowym. W ostatnim rozdziale omówiono problematykę reprezentacji nasciturusa, omawiając ramy działania oraz potencjalne podmioty uprawnione do pełnienia roli kuratora ventris w świetle obowiązujących przepisów prawa procesowego i materialnego. Analiza objęła również kwestię możliwości ustanowienia dla dziecka poczętego kuratora procesowego na podstawie art. 69 i 143 k.p.c.