"Ale właściwie dlaczego zawsze miałoby się dziać tak, jakeśmy do tego przywykli?”. Reprezentacja zmian klimatu w serii o Muminkach Tove Jansson w perspektywie studiów nad jedzeniem

Celem artykułu jest analiza sposobu, w jaki w serii o Muminkach (1945–1970) Tove Jansson przedstawia zmiany klimatu zachodzące w fikcyjnym świecie, zarówno za pośrednictwem scen katastroficznych, jak i tych sugerujących długofalowy proces. Autor tekstu dowodzi, że motyw zmieniającej się ilości, jakości i różnorodności dostępnego jedzenia staje się „językiem”, który pozwala opowiedzieć o zjawisku spoza codziennego doświadczenia postaci. Losy rodziny zostają dzięki temu umieszczone w szerszym kontekście, a to, co niesamowite, autorka przedstawia za pomocą zwyczajów związanych z żywnością, stanowiących jedną z ważniejszych kwestii w życiu Muminków. Jansson, wykorzystując także formę sagi rodzinnej, pokazuje, w jaki sposób można stworzyć narrację o zmianach klimatu, która omawia sam proces, a nie jego skutki.

The aim of this article is to speculate on how in her Moomin series (1945–1970) Tove Jansson presents the climate change occurring in her fictional world through the catastrophic scenes and those suggesting that a more long-term process is involved in shaping the narrative. The author of the paper argues that the amount, quality, and diversity of available food become a “language” which allows talking about the phenomenon from beyond the characters’ everyday experience. The family’s fates are thus positioned in a wider context, and the uncunny is shown through nutrition habits, which perform an important role in Moomins’ lives. Jansson using a family saga form shows how the narration about climate change as a process, not particular events, can be created.