Właściwość sądu w sprawach czynów niedozwolonych lub czynów podobnych do czynów niedozwolonych na gruncie rozporządzenia 1215/2012 (UE)

dc.abstract.en	The thesis analyses special jurisdiction in matters relating to tort, delict or quasi-delict under Article 7(2) of Regulation (EU) No 1215/2012 (the Brussels I bis Regulation). Its aim is to determine which claims fall within the scope of this provision and how the place where the harmful event occurred or may occur should be localised, as well as to critically assess current interpretative trends in the case law of the Court of Justice of the European Union (the CJEU). The thesis consists of four chapters. The first chapter is introductory. The second chapter presents the scope of application of the Brussels I bis Regulation, the systematic position and origins of Article 7(2), and its interpretative rationale derived from Recital 16 of the Regulation, including the requirements of a close connection between the court and the dispute, the sound administration of justice, and legal certainty. The third chapter provides a detailed analysis of the provision: the delimitation of tortious and contractual matters, the classification of borderline claims, and the interpretation of the connecting factor of the place where the harmful event occurred. Particular attention is devoted to the problem of pure financial loss, online infringements of personality rights, and jurisdiction in disputes concerning competition law, intellectual property, and product liability. The fourth chapter summarises the analysis and provides a critical assessment of the solutions adopted in the case law of the CJEU. The thesis demonstrates that although Article 7(2) generally operates effectively in practice, the case law of the CJEU in complex matters is casuistic and inconsistent. This undermines the predictability of jurisdictional outcomes and may lead to an undue privileging of the courts of the claimant's home State, contrary to the fundamental principle of the Regulation that proceedings are to be brought before the courts of the defendant's domicile. Against this background, the thesis advocates a reform of the Regulation, in line with the conclusions of the European Commission's 2025 report evaluating the operation of the Brussels I bis Regulation and identifying areas requiring legislative change.
dc.abstract.pl	Przedmiotem pracy jest analiza jurysdykcji szczególnej w sprawach dotyczących czynów niedozwolonych lub czynów podobnych do czynów niedozwolonych na gruncie art. 7 pkt 2 Rozporządzenia 1215/2012 (UE) („Bruksela I bis”). Celem pracy jest ustalenie, jakie roszczenia mieszczą się w zakresie tego przepisu i jak należy lokalizować „miejsce, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”, a także krytyczna ocena aktualnych tendencji interpretacyjnych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”). Praca składa się z czterech rozdziałów. Rozdział pierwszy stanowi wstęp. Rozdział drugi przedstawia zakres zastosowania Brukseli I bis, systematykę i genezę art. 7 pkt 2 oraz jego założenia interpretacyjne wynikające z motywu 16 Rozporządzenia, w tym przesłanki ścisłego związku między sądem a sporem, prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz pewności prawa. Rozdział trzeci zawiera szczegółową analizę przepisu: rozgraniczenie spraw deliktowych i umownych, kwalifikację roszczeń granicznych oraz wykładnię łącznika miejsca zdarzenia wywołującego szkodę. Szczególną uwagę poświęcono problemowi szkody czysto finansowej, naruszeniom dóbr osobistych w Internecie oraz jurysdykcji w sporach antymonopolowych, z zakresu własności intelektualnej i odpowiedzialności za produkt. Rozdział czwarty zawiera podsumowanie przeprowadzonej analizy oraz krytyczną ocenę rozwiązań przyjętych w orzecznictwie TSUE. W pracy wykazano, że choć art. 7 pkt 2 funkcjonuje w praktyce zasadniczo efektywnie, orzecznictwo TSUE w sprawach złożonych ma charakter kazuistyczny i niespójny. Osłabia to przewidywalność rozstrzygnięć jurysdykcyjnych i może prowadzić do nadmiernego uprzywilejowania sądów państwa powoda, wbrew podstawowej zasadzie Rozporządzenia, zgodnie z którą powództwo wytacza się przed sądy państwa pozwanego. Na tym tle sformułowano postulat reformy Rozporządzenia, zbieżny z wnioskami raportu Komisji Europejskiej z 2025 r., oceniającego funkcjonowanie Brukseli I bis i wskazującego obszary wymagające zmian legislacyjnych.
dc.affiliation	Uniwersytet Warszawski
dc.affiliation.department	Wydział Prawa i Administracji
dc.contributor.author	Dziurzyński, Jan
dc.contributor.promoter	Kaliński, Maciej
dc.contributor.reviewer	Kaliński, Maciej
dc.contributor.reviewer	Sieczych-Drzewiecka, Alicja
dc.date.defence	2026-07-23
dc.date.issued	2026
dc.date.submitted	2026-07-21
dc.identifier.apd	250661
dc.language	pl
dc.language.other	en
dc.publisher	Uniwersytet Warszawski
dc.rights	ClosedAccess
dc.subject.en	national jurisdiction
dc.subject.en	tort
dc.subject.en	Brussels I bis Regulation
dc.subject.en	pure financial loss
dc.subject.en	forum actoris
dc.subject.en	international civil procedure
dc.subject.en	jurisdiction of courts
dc.subject.pl	jurysdykcja krajowa
dc.subject.pl	czyny niedozwolone
dc.subject.pl	rozporządzenie Bruksela I bis
dc.subject.pl	szkoda czysto finansowa
dc.subject.pl	forum actoris
dc.subject.pl	międzynarodowe postępowanie cywilne
dc.subject.pl	właściwość sądu
dc.title	Właściwość sądu w sprawach czynów niedozwolonych lub czynów podobnych do czynów niedozwolonych na gruncie rozporządzenia 1215/2012 (UE)
dc.title.alternative	Jurisdiction over Matters Relating to Tort, Delict or Quasi-Delict under Regulation (EU) 1215/2012
dc.type	MasterThesis