Zasoby surowcowe Abu Zabi i Dubaju a ekspansja gospodarcza w regionie Afryki Subsaharyjskiej

dc.abstract.en	An analysis of the impact of the United Arab Emirates' (UAE) internal resource endowments, with a particular focus on the profound asymmetry in hydrocarbon resources between the two dominant emirates—Abu Dhabi and Dubai—on the shaping of their investment strategies for economic expansion in the Sub-Saharan Africa region. The author places particular emphasis on the timing of this expansion's commencement, its significance for each emirat's economic policy, the sector-specific nature of the projects, and its implications for the unification and shaping of a common foreign policy for the federalized state. Based on a reconstruction of the UAE unification process, the author demonstrates that energy resources originally acted as a centrifugal force undermining integration due to Dubai's desire to defend its autonomy. It was only the awareness of depleting reserves in Dubai in the 1990s and the 2008–2009 debt crisis that necessitated closer cooperation with oil-rich Abu Dhabi. Alongside economic shifts carried out within the Emirate of Dubai, this led to the consolidation of a unified federal resource capitalism and a shared decision-making center in foreign policy. Emirati expansion in Sub-Saharan Africa intensified after the COVID-19 pandemic, effectively filling the investment gap left by the decline of Chinese engagement. An empirical analysis of the structure of the UAE's investment portfolio demonstrates a dichotomous division of corporate activities depending on their emirat of origin. Dubai—due to its limited resource rent—has specialized in advanced sectors of logistics, transport, and the trade of precious minerals. Entities such as DP World came to dominate the continent's port infrastructure and transport corridors. Dubai has also established itself as a global hub for the trade, brokerage, and certification of African gold and diamonds through the Dubai Multi Commodities Centre and the Dubai Diamond Exchange. Abu Dhabi, conversely, bases its actions on highly capital-intensive projects, leveraging the institutional memory of the extractive sector. This manifests in investments by the International Holding Company and International Resources Holding in the extraction of strategic metals, such as copper and cobalt; multi-billion-dollar clean energy and green hydrogen projects implemented by Masdar; and large-scale agricultural land acquisitions by the Al Dahra Group to fulfill the UAE’s state food security strategy. From a theoretical perspective drawing on the concepts of Johan Galtung and Adam Hanieh, as well as the notion of Khaleeji Capital, the study argues for the sub-imperial character of Emirati penetration into African markets. It relies on structural asymmetry and a convergence of interests among transnational elites. At the same time, the analysis indicates that African governments utilize non-ideological Gulf capital as a hedging instrument against traditional global partners and the institutional conditionality of Western state investments. The study concludes with an evaluation of future research prospects in the context of the dynamic geopolitical changes of 2026, including the UAE's departure from OPEC structures and regional tensions in the Red Sea basin.
dc.abstract.pl	Analiza wpływu wewnętrznych uwarunkowań surowcowych Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA), ze szczególnym uwzględnieniem głębokiej asymetrii w zasobach węglowodorów pomiędzy dwoma dominującymi emiratami: Abu Zabi a Dubajem, na kształtowanie się ich strategii inwestycyjnych na ekspansję gospodarczą w regionie Afryki Subsaharyjskiej. Szczególną wagę autor przykłada do wpływu na moment rozpoczęcia ekspansji, znaczenia dla polityki gospodarczej emiratu, specyfiki sektorowej projektów i znaczenia dla unifikacji i ukształtowania wspólnej polityki zagranicznej sfederalizowanego państwa. Na podstawie rekonstrukcji procesu zjednoczenia ZEA autor wykazuje, że surowce energetyczne pierwotnie stanowiły czynnik rozsadzający integrację z powodu dążenia Dubaju do obrony swojej autonomii. Dopiero świadomość wyczerpywania się złóż w Dubaju w latach 90. XX wieku oraz kryzys zadłużeniowy z lat 2008–2009 wymusiły zacieśnienie współpracy z zasobnym w ropę Abu Zabi, co obok zmian gospodarczych przeprowadzonych w emiracie Dubaju, doprowadziło do skonsolidowania jednolitego federalnego kapitalizmu surowcowego i wspólnego ośrodka decyzyjnego w polityce zagranicznej. Emiracka ekspansja w Afryce Subsaharyjskiej nasiliła się po pandemii COVID-19, skutecznie zagospodarowując lukę inwestycyjną po regresie zaangażowania Chin. Empiryczna analiza struktury portfolio inwestycyjnego ZEA dowodzi dychotomicznego podziału aktywności spółek w zależności od emiratu ich pochodzenia. Dubaj – z racji ograniczonej renty surowcowej – wyspecjalizował się w zaawansowanych sektorach logistyki, transportu i handlu luksusowymi surowcami mineralnymi. Podmioty takie jak DP World zdominowały infrastrukturę portową i korytarze transportowe kontynentu. Dubaj wykreował się również na globalne centrum obrotu, pośrednictwa i certyfikacji afrykańskiego złota oraz diamentów poprzez giełdy Dubai Multi Commodities Centre i Dubai Diamond Exchange. Z kolei Abu Zabi opiera swoje działania na projektach wysokokapitałowych, wykorzystując instytucjonalną pamięć sektora wydobywczego. Przejawia się to w inwestycjach koncernu International Holding Company i International Resources Holding w ekstrakcję metali strategicznych, takich jak miedź i kobalt, wielomiliardowych projektach czystej energii i zielonego wodoru realizowanych przez Masdar oraz masowym wykupie gruntów rolnych przez Al Dahra Group w celu realizacji państwowej strategii bezpieczeństwa żywnościowego ZEA. Z perspektywy teoretycznej, odwołującej się do koncepcji Johana Galtunga oraz Adama Hanieha i pojęcia Khaleeji Capital, praca dowodzi sub-imperialnego charakteru emirackiej penetracji rynków afrykańskich. Opiera się ona na asymetrii strukturalnej i tożsamości interesów elit transnarodowych. Jednocześnie analiza wskazuje, że rządy afrykańskie wykorzystują aideologiczny kapitał z Zatoki jako instrument hedgingu wobec tradycyjnych partnerów globalnych i warunkowości instytucjonalnej inwestycji państw zachodnich. Całość rozważań zamyka ocena perspektyw badawczych w kontekście dynamicznych zmian geopolitycznych w 2026 roku, w tym opuszczenia przez ZEA struktur OPEC oraz napięć regionalnych w basenie Morza Czerwonego.
dc.affiliation	Uniwersytet Warszawski
dc.affiliation.department	Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych
dc.contributor.author	Piasta, Olaf
dc.contributor.promoter	Lizak, Wiesław
dc.contributor.reviewer	Lizak, Wiesław
dc.contributor.reviewer	Solarz, Anna
dc.date.defence	2026-07-17
dc.date.issued	2026
dc.date.submitted	2026-07-13
dc.identifier.apd	250812
dc.language	pl
dc.language.other	en
dc.publisher	Uniwersytet Warszawski
dc.rights	ClosedAccess
dc.subject.en	United Arab Emirates
dc.subject.en	Sub-Saharan Africa
dc.subject.en	Foreign Direct Investment
dc.subject.pl	Zjednoczone Emiraty Arabskie
dc.subject.pl	Afryka Subsaharyjska
dc.subject.pl	Bezpośrednie Inwestycje Zagraniczne
dc.title	Zasoby surowcowe Abu Zabi i Dubaju a ekspansja gospodarcza w regionie Afryki Subsaharyjskiej
dc.title.alternative	Hydrocarbon reserves of Abu Dhabi and Dubai and economic expansion in Sub-Saharan Africa
dc.type	BachelorThesis