Tradycja ustna i pisemna Koranu a jego miejsce we wczesnym islamie

Tekst podejmuje rozważania na temat roli i relacji między tradycją oralną i pisemnej w kształtowaniu się kanonu świętej księgi islamu – Koranu. Wczesny islam, podobnie jak judaizm i chrześcijaństwo, nie był zogniskowany wokół tekstowości, lecz zanurzony w oralności będącej pierwszym i najszybszym wyrazem objawienia ponadzmysłowego, duchowego (zwłaszcza w środowisku kultury niepiśmiennej). Koncepcja „Koranu” jako przesłania z Wysoka musiała więc w okresie formacyjnym islamu odnosić się wśród wiernych do przekazu ustnego i to właśnie ta ustna funkcja Koranu jest pierwotna wobec jego funkcji pisemnej. Wydaje się, że podobnie jak w judaizmie i chrześcijaństwie, także w przypadku islamu proces zapamiętywania i przekazywania słowa objawionego, a następnie stabilizacji i sakralizacji kanonu musiał być wielowiekowym, naturalnym procesem kształtowanym przede wszystkim przez tradycję ustną.

The paper considers the form, status, and importance of the Qur’anic message in the first two centuries of Islam. The argument is that the term “Qur’an” could not have originally referred to the final body of revelation in a text form. Rather, the concept of the Qur’an must have functioned among the faithful as a term for oral transmission before the scripturalization of the revelation, and it is this oral function of the Qur’an that is primal to its literate function. It seems that just as in Judaism and Christianity, in Islam the process of remembering, passing on, collecting, and codifying the textus receptus, along with its stabilization and sacralization, was a centuries-long self-propelled operation shaped primarily by the oral tradition (especially in the presumed culture of illiterate people).